logopedia.net.pl

Terapia zaburzeń artykulacji

Terapia zaburzeń artykulacji (wad wymowy) ma na celu:

  • usunięcie wszelkich form wadliwych realizacji dźwięków,
  • wytworzenie na ich miejsce nowych, prawidłowych,
  • utrwalenie ich w mowie kontrolowanej i spontanicznej.

Pojęcie wadliwe formy realizacji dźwięków oznacza przede wszystkim deformację dźwięków, a po zakończeniu procesu rozwoju mowy również substytucję i elizję.

Terapię wad wymowy rozpoczyna się - w przypadku paralalii i mogilalii - po zakończeniu procesu rozwoju mowy dziecka, tj. około 5-6 roku życia dziecka, natomiast w przypadku deformacji - bez względu na wiek dziecka.

W terapii zaburzeń artykulacji, oprócz ogólnych zasad postępowania terapeutycznego, należy dodatkowo uwzględnić następujące zasady szczegółowe (metodyczne uwagi), które wynikają ze specyfiki zaburzeń artykulacji:

  • nie należy poprawiać zniekształcanej głoski lecz tworzyć nową,
  • każde polecenie, ćwiczenie powinno być najpierw wykonane przez logopedę,
  • konieczne jest częste powtarzanie przerobionego materiału w coraz to inny sposób,
  • każda ćwiczona głoska powinna być dobrze utrwalona (jest wymawiana przynajmniej w mowie kontrolowanej) zanim przejdzie się do korygowania następnej,
  • należy ćwiczyć głoski w różnych kontekstach, układach i sąsiedztwach fonetycznych,
  • nie należy prowadzić ćwiczeń na wyrazach, których dziecko nie zna i nie rozumie,
  • nie należy stosować wyrazów, w których występuje więcej niż jedna z ćwiczonych głosek,
  • zawsze pamiętać o różnicowaniu słuchowym wywołanej głoski z jej wcześniejszą (nieprawidłową) artykulacją,
  • różnicować ćwiczoną głoskę z głoskami podobnymi (różniącymi się jedną cechą fonologiczną),
  • przy uczeniu nowych elementów języka należy uwzględniać ich frekwencyjność w mowie dziecka,
  • jeżeli nieprawidłowa wymowa dotyczy więcej niż jednego dźwięku, to przy ustalaniu kolejności korygowania dźwięków bierze się pod uwagę kolejność pojawiania się ich w toku rozwoju mowy,
  • przy różnych formach nieprawidłowej realizacji dźwięków najpierw usuwa się elizje, potem substytucje, a na końcu deformacje.

Etapy pracy w terapii zaburzeń artykulacji:

  1. przygotowawczy , którego celem jest usprawnienie narządów mowy i słuchu;
  2. właściwej pracy logopedycznej , tj. wywołanie w izolacji prawidłowej artykulacji zaburzonej głoski;
  3. utrwalania wywołanego dźwięku , w izolacji, w sylabach, wyrazach (we wszystkich możliwych pozycjach), zdaniach, krótkich tekstach i różnorodnym materiale językowym;
  4. automatyzacji wywołanego dźwięku , polega na oderwaniu od świadomości faktu wymowy, dzięki utrwaleniu wzorców kinestetyczno - ruchowych i autokontroli słuchowej.
Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Więcej szczegółów znajduje się w polityce prywatności . Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Kliknij tutaj, aby ukryć tą informację.