logopedia.net.pl

Metody rehabilitacji laryngektomowanych

Rehabilitację głosu i mowy laryngektomowanych należy rozpoczynać zaraz po zagojeniu się ran po zabiegu chirurgicznym. Najpierw zawsze podejmuje się próby wykształcenia głosu i mowy przełykowej lub gardłowej, co daje szansę opanowania naturalnej mowy zastępczej. Decyzję o zastosowaniu protez i różnych urządzeń elektronicznych podejmuje się dopiero wtedy, gdy zostaną wykorzystane wszystkie możliwości opanowania naturalnej mowy zastępczej i nie przyniosą one rezultatu.

Do wykształcenia mowy zastępczej (przełykowej i gardłowej) wykorzystuje się metody klasyczne, a mowy przetokowej metody chirurgiczne.

Metody klasyczne:

  1. Metoda aspiracji(Seemana):
    • wprowadzenie powietrza do przełyku odchylając głowę do tyłu,
    • szybkie pochylanie się całym tułowiem do przodu, z jednoczesnym uciskaniem rękami klatki piersiowej,
    • odbicie powietrza.
  2. Metoda Sterna:
    • wprowadzenie powietrza za pomocą napojów gazowanych lub połykanie go.
  3. Metoda iniekcji :
    • wprowadzenie powietrza do przełyku za pomocą strzykawki i jednoczesny pomiar zmian ciśnienia odpowiednim przyrządem,
    • rejestrowanie ciśnienia powietrza w przełyku w czasie mówienia.
  4. Metoda insuflacji :
    • wprowadzanie powietrza do przełyku (do 50 ml) przez zgłębnik lub balon Pulitzera.
  5. Metoda Cornuta:
    • nabieranie dużej ilości powietrza do jamy ustnej,
    • wypchanie policzków,
    • mocne zaciśnięcie warg i wypowiadanie głosek wybuchowych z przydechem.
  6. Metoda wokalistyczna Mitrinowicz(wykorzystuje umiejętność podparcia oddechowego (appoggio):
    • jednoczesne napinanie mięśni wdechowych i wydechowych, co umożliwia wydłużenie fazy wydechowej i wessanie powietrza do przełyku,
    • połączenie z ćwiczeniami artykulacji.

Metody chirurgiczne:

  1. Wytworzenie przetok głosowych(chorzy mówią bezpośrednio po zagojeniu ran).
  2. Założenie protezy wentylowej dzięki czemu nie trzeba z chorymi prowadzić ćwiczeń kształtujących umiejętność wprowadzania powietrza do przełyku, co znacznie skraca czas rehabilitacji.

Bibliografia

Jastrzębowska G., Pelc-Pękala O., Mowa laryngektomowanych w: Logopedia Pytania i odpowiedzi, Opole 2001

Pruszewicz A. (red.), Foniatria kliniczna, Warszawa1992

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług. Więcej szczegółów znajduje się w polityce prywatności . Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce. Kliknij tutaj, aby ukryć tą informację.